Gertjan Scholte-Albers (Valthermond, 1971)
Sinds zijn studie aan de AKI in Enschede, heeft Gertjan niet meer in een atelier gewerkt. Hij woont in Winsum en schildert in die regio alle seizoenen buiten. Gertjan Scholte-Albers trekt er iedere dag op uit om een geschikte locatie te vinden. Een karretje met verf achter zijn fiets. Het opvallende is, dat zijn landschappen er niet uitzien alsof ze naar de werkelijkheid geschilderd zijn. Zijn inspiratie zijn de wind, de geur en het landschap. In zijn kenmerkende ruige en kleurrijke stijl schildert de plein-air schilder Scholte-Albers zijn bossen, polderlandschappen en panoramarische vergezichten. Hij geeft dit landschap niet weer, maar hij vertelt de biografie ervan. Het zijn veelal uitsneden uitgevoerd in kleuren die de traditionele natuurliefhebber niet in zijn palet heeft. Het gaat Scholte-Albers echter niet om het landschap op zich. Het gaat hem erom hoe hij het landschap op dat moment (dat kan ook 's nachts zijn) en op die plaats ervaart. Daarbij spelen elementen als lichtval, geur, temperatuur, ruimte en stemming een rol. Gertjan's olieverfschilderijen bewegen zich tussen het Amerikaanse abstract expressionisme en het Franse, Vlaamse of Duitse expressionisme. De ene keer roepen ze het beeld op van de kwistige drippaintings van Jackson Pollock, de andere keer schuiven de 'brandende landschappen' van Vincent van Gogh voor de ogen. Bij veel van zijn werken is de grens tussen beide richtingen diffuser. Gertjan wil fictie en non-fictie met elkaar mengen. Hij geeft zijn landschappen een nieuwe kans en gebruikt hierbij zijn karakteristieke "foto-negatieve" kleuren. Gertjan maakt het van normaal en vanzelfsprekend tot bijzonder en creëert een eigen en herzien landschap. Hij slaagt erin om met nieuwe vervreemdende kleuren Hollandse landschappen te scheppen.