Manon Leeflang (Enschede, 1969)
Manon Leeflang toont in haar olieverfschilderijen onderwerpen als naakt en portret op een niet klassieke wijze. Er is een grote mate van expressiviteit in de behandeling van zowel verf als standpunt. Voor haar recente schilderijen lijkt een oud adagium op te gaan namelijk minder is meer. Er is nu minder afleiding, de ruige schil is weg. Voorheen waren kleur en toets de kenmerken van haar werk. Nu zijn deze aspecten terug gedrongen ten gunste van een ernstige en verstilde benadering en een meer verfijnde techniek. Manon kijkt nu ook scherper om door te dringen tot de kern van het karakter van haar model. Het lijkt net of ze meer afstand neemt en haar onderwerpen schuil laat gaan onder een verstilde witte waas, waardoor ogen, neus en mond nog sterker worden geaccentueerd. Constante blijft de benadering van het onderwerp vanuit een haast groteske vertekening. Door de ongewone invalshoek, het model wordt veelvuldig van onderaf bekeken, ontstaat er een opgaande lijn. Zo creëert de schilder een haast mythische dimensie.