Veronica Berkvens (Nijmegen, 1956)
Veronica, beeldend kunstenaar in Enschede, koestert een heel ruime opvatting van het begrip natuur. Geen lieve vogeltjes of prachtige bloemen, maar niets meer of minder dan de kringloop van het leven. Berkvens bezocht de Academie in Arnhem. Ze voelde zich er buiten de tijd staan. De Nieuwe Figuratie en het Wilde Schilderen trokken haar niet aan. Haar grote liefde gold Breitner, de schilder die de bouwputten van Amsterdam rond 1900 zo prachtig kon weergeven. Die sfeer van regen en wind, van kou en hard werken. In haar schilderijen schotelt ze ons landschappen voor, of stadsgezichten of stillevens. Ze werkt met olieverf op doek, meestal op forse formaten. In de luchten tovert ze transparantie, nuances en overgangen. Veel blauw en veel grijs. In de begroeiing en de bebouwing mag de verf dikker worden aangebracht, deze vragen als het ware om de aanwezigheid van materie. Belangrijke motieven in haar werk zijn schedels, botten en vleugels. Deze objecten vinden een plaats in het landschap, maar kunnen ook zelfstandig als motief gelden. Twee vleugels krijgen een monumentaal karakter. Een rechtop gezette schedel wordt een abstracte vorm.